اين رساله در سال 1310 هجرى قمرى به خط ابو القاسم جيلانى به همت شيخ محمد حسين شميرانى طهرانى در تهران در 109 صفحه به شيوهء چاپ سنگى منتشر شد ( ح ) . سبيل الرشاد در حقيقت نخستين اثر منتشر شدهء حكيم مؤسس است كه سه سال بعد از وفاتش به حليه طبع آراسته شد . چاپ سنگى سبيل الرشاد در مجموع بسيار كم‌غلط و خوشخوان است . بعلاوه در هامش صفحات چاپ سنگى عناوين مطالب اين رساله به چشم مىخورد . ما تمامى نسخ را با اين نسخه تصحيح كرده ، اختلاف نسخ مغير معنى را در پاورقى تذكر داده‌ايم . شيخ آقابزرگ طهرانى در الذريعه اين رساله را چنين معرفى كرده است : « سبيل الرشاد فى اثبات المعاد الجسمانى للحكيم الماهر الآقا على المدرس ابن المولى عبد الله المدرس الزنوزى مقيم طهران المتوفى 1307 طبع بطهران 1310 فى 109 ص . اوله [ يا معيد من افناه اذا برز الخلائق لدعوته من مخافته . . . ] ذكر انه استخرجه من تعليقاته على مباحث الاسفار الاربعة » « 1 » اين رساله براساس پنج نسخه در سال 1375 با مقدمهء تحليلى ، تصحيح و تحقيق نگارنده در فصلنامهء نامهء مفيد قم منتشر شد « 2 » كه اينك با اصلاح خطاهاى مطبعى براساس هشت نسخه در اين مجموعه درج مىشود . * * * رسالهء سبيل الرشاد پس از بدايع الحكم مشهورترين رسالهء حكيم مؤسس و حاوى رأى ابتكارى وى در باب معاد جسمانى است . وى با نقد رأى صدر المتألهين در اين زمينه براساس مبانى حكمت متعاليه نظرى تازه ابراز مىدارد . در مسئله مهم معاد ، از سوى عالمان مسلمان ، اختلافات علمى ذيل به چشم مىخورد : نزاع اوّل : آيا معاد منحصر در معاد جسمانى است ، يا اعم از معاد جسمانى و روحانى

--> ( 1 ) . الذريعة فى تصانيف الشيعة ، ج 12 ص 139 . ( 2 ) . فصلنامه نامه مفيد ، قم ، زمستان 1375 ، شمارهء هشتم ، صفحه 97 - 102 .